“Kış gibi sessizim buz tuttu şehrim” sözü, içe kapanmış bir ruh halini ve yalnızlık duygusunu güçlü bir metaforla anlatır.
Bu anlamda soğukluk ve sessizlik, duygusal uzaklığı ve iç dünyadaki durgunluğu temsil eder.
Gecenin yarısı, kapıyı çaldın
Sessizliğimde bir isyan kaldı
Sanki hiç gitmemişsin gibi
Yine başlar içimde o eski sancı
İnanmak zor, her şey yalan mıydı
Bu büyük aşk, bir rüya mıydı
Dönüşün olsa, ne değişir şimdi
Tek bir sözün, yeter miydi
Kış gibi sessizim, buz tuttu şehrim
Dışım zemheri ama içimde yangın derin
Bir yaprak gibi savruldum yere
Kırıldı kanadım, nerdesin
Bir sokak lambası yanar,
Gölgen düşerken kaldırıma
Her gece aynı rüyadayım
Adını fısıldarım, duyulmaz
Zaman geçti, sen kaldın
Silinmez kalbimde yerin
Gülüşün yarım kaldı
Bu şehir sensiz derin
Kış gibi sessizim, buz tuttu şehrim
Dışım zemheri ama içimde yangın derin
Bir yaprak gibi savruldum yere
Kırıldı kanadım, nerdesin
Biraz Eylül, biraz kışım
Sende kaldı bütün gülüşüm
Anla beni, tek sen anla..
Yorgun kalbim sana alışmış
Kış gibi
Çok üşüyorum
Nerdesin
Eserde geçen bu ifadeler, kış mevsimi üzerinden derin ve sakin bir anlatım sunar.
Resmi Youtube Kanalı